Het mag gezegd, we hebben er een waardig museum bij! Onze talrijke Vlaamse topstukken krijgen eindelijk een podium waar ze tot recht komen. Wat een schitterend interieur, sfeervol én smaakvol verlicht, dit is echt genieten van de historische rijkdom die ons Maasstadje te bieden heeft. Hier word ik instant blij van.
Het introfilmpje is direct een toffe smaakmaker. Leuk om het boeiende verhaal van de dames Harlindis en Relindis zo treffend voor je te zien. Girlpower avant la lettre, ik word nog blijer. En voor de rasechte Maaseikenaren, doet de laatste persoon je niet heel erg denken aan iemand die hier vroeger veel vertoefde? Zeker en vast; Rik kijkt vanuit de hemel goedkeurend mee naar deze vernieuwing én verbetering.
Oké, we moeten het toegeven, jammer dat de Codex Eyckensis nog niet terug is in Maaseik, maar je kan hem hier wel op een unieke manier beleven; wetenschap op zijn leukst! Voel aan de bewerkte kalfshuid van de omslag, bekijk de kleinste details, luister naar schrijfgeluiden van een geduldige monnik en ontdek de geur van dit eeuwenoude boek. Een beetje ‘mottig’ zou ik het benoemen 😊
En dan die schitterende zilveren voorwerpen. Krachtige vrouwen trekken altijd mijn aandacht, dus ik heb gelijk mijn favoriet gevonden in de vitrines. De zilveren Catharina van Flémal. Eén van de vele Vlaamse Topstukken! Onwaarschijnlijk toch, hoeveel straffe schatten hier bijéén zitten in deze kleine kelderruimte.
Oh ja, je mag hier echt nieuwsgierig zijn. Trek zeker de lades onder de reliekschrijnen eens open. Lade 2 bevat echt wel een pareltje van een aflaatbrief. Onze moderne communicatiemiddelen missen toch wat présence, naar dit oude document kan je blijven kijken, wat een details, wat een vakmanschap.
En de verschillende ommegangen, om de 25 jaar, ik heb er tot nu toe 3 ‘in het echt’ meegemaakt. Enfin, ik was ocharm 4 in 1972, maar ben blij om de foto’s te bekijken. Grappig ook om te zien hoe het straatbeeld verandert en toch ook weer niet. De processie van 1997 kan ik me nog heel goed voor de geest halen en van de volgende herinner ik me vooral de regen die met bakken uit de lucht viel. Wat tof ook, om op de oude foto’s de relieken te herkennen die hier nu in de vitrines staan te pronken. Zo komt de geschiedenis dubbel tot leven.
Ook zeer geslaagd in deze opstelling zijn de vele QR-codes die je een heleboel wijzer maken. Zo weet ik nu wat een ciborie is, 57 jaar oud en toch weer iets bijgeleerd. Ik ga hier nog niks verraden, ga het vooral zelf ontdekken! Zeker ook voor onze jeugd, duikel in deze geschiedenis en doe inspiratie op voor de volgende ommegang, in 2047. Bij leven en welzijn, kom ik dan graag kijken naar mijn vierde editie!
